Λεξικόν Ομηρικόν

Ηλεκτρονικές διευθύνσεις για δωρεάν κατέβασμα του Ομηρικού Λεξικού υπό τους: Πανταζίδης Ιωάννης (συγγραφή) και Κωνσταντινίδης Ανέστης (έκδοση)


Link 1

Link 2



Facebook Page

Άπαντα Ησιόδου

Τα Άπαντα του Ησιόδου σε μετάφραση του Πάικου Νικολαϊδη - Ασιλάνη, σε ηλεκτρονική μορφή:


http://lyk-lechain.ilei.sch.gr/lyklec/stuff/ancient/hsio001.pdf


Facebook Page

Κέρβερος

   Το τρικέφαλο σκυλί, που στην ουρά του είχε ένα κεφάλι δράκου και φίδια σε όλο του το κορμί, θεωρείτο απόγονος της Έχιδνας και του Τυφώνα. Ήταν φύλακας του Άδη και απέτρεπε τις ψυχές από το να δραπετεύσουν.

    Στη Θεογονία του Ησίοδου ο Κέρβερος παραδίδεται να έχει 50 κεφάλια («Κέρβερος, ωμηστής Αΐδεω κύων, χαλκεόφωνος πεντηκοντακέφαλος», (= Κέρβερος, άγριο σκυλί του Άδη, βροντόφωνο και με 50 κεφαλές) ενώ στον Πίνδαρο με 100, παρόλα αυτά επικρατεί η άποψη των τριών κεφαλιών.

   Πέρα από τους Άθλους του Ηρακλή και τη Ρωμαϊκή λογοτεχνία, συναντάμε τον Κέρβερο στη Θεία Κωμωδία του Δάντη. Στον τρίτο κύκλο της Κολάσεως (Άσμα 6ο) ο Κέρβερος κατασπαράζει τους λαίμαργους.

   Στην αγγειογραφία ο Κέρβερος απεικονίζεται συνήθως με τον Ηρακλή, άλλες φορές με μικρά και μεγάλα κεφάλια, με το μισό του σώμα ως φίδι, ή ακόμη και με κεφάλι λιονταριού.







Σύνταξη/επιμέλεια κειμένου: Πανουτσακοπούλου Ειρήνη

Facebook Page

ΑΙΟΛΟΣ

Γιος του Ιπποτάδη, βασιλιά των ανέμων (κατά άλλους του Ποσειδώνα και της Άρνης). Σύμφωνα με την Οδύσσεια, ζούσε στην Αιολία (ίσως το σημερινό Στρόμπολι), που περιβαλλόταν από χάλκινα τείχη. Ζούσε με την γυναίκα του στο νησί και τα δώδεκα παιδιά τους, έξι αγόρια και έξι κορίτσια. Όταν ο Οδυσσέας του ζήτησε βοήθεια για να φύγει από το νησί, έκλεισε όλους τους ανέμους σε ένα ασκί, εκτός απο τον Ζέφυρο, για να φυσήξει ευνοϊκά και να τον βοηθήσει να φτάσει στην Ιθάκη. Όταν ο Οδυσσέας όμως αποκοιμήθηκε, οι σύντροφοί του άνοιξαν το ασκί, επειδή νόμιζαν ότι έκρυβε θησαυρούς, οι άνεμοι ελευθέρωθηκαν, ξέσπασε θύελλα και το πλοίο γύρισε πίσω στην Αιολία. Εκεί ο Αίολος αρνήθηκε να δώσει για δεύτερη φορά βοήθεια στον Οδυσσέα λόγω της ασέβειας των συντρόφων του και επειδή μισιόταν απο τους θεούς. Στο μνημείο που υπάρχει στην Πλάκα στην Αθήνα, απεικονίζεται ο Αίολος μαζι με τους ανέμους Βορρέα, Καικία, Απηλιώτη, Εύρο, Νότο, Λίψ, Ζέφυρο και Σκίρων. Στην αρχή της Αινειάδας αναφέρεται πως ο Δίας έδωσε στον Αίολο μια νύμφη, για να τον δωροδοκήσει και να στείλει επικίνδυνους ανέμους εναντίον του Αινεία, αλλά επενέβη ο Ποσειδώνας και ηρέμησε την θάλασσα.
                                      

Σύνταξη/επιμέλεια κειμένου : Λάμπρος Τάτσης
facebook page

Σειληνοί

     

      Οι Σειληνοί στην Αρχαία Ελληνική μυθολογία ήταν πνεύματα των τρεχούμενων υδάτων και της γης. Αποτελούσαν την συνοδεία του θεού Διονύσου μαζί με τους Σατύρους, των οποίων θεωρούνται και πρόγονοι. 

      Σύμφωνα με τον Παυσανία, Σειληνοί καλούνται οι ενήλικες Σάτυροι. Έχουν μούσι, ουρά, οπλές αλόγου και μοιάζουν αρκετά με τους Κένταυρους, ενώ παρουσιάζονταν πολλές φορές και με χαίτη. Ο χαρακτήρας τους μπορεί να θεωρηθεί διπλός, αφού από τη μία απομακρύνουν το κακό, αλλά από την άλλη είναι βίαιοι, μεθούν και διασκεδάζουν με τις Μαινάδες.
     Γνωστότερος είναι ο αρχηγός τους, ο Σειληνός, ο οποίος λέγεται πως διαπαιδαγώγησε το Διόνυσο και μαζί με τους υπόλοιπους Σειληνούς τον βοήθησε στη μάχη ενάντια των Γιγάντων. Στα αγγεία απεικονίζονται ως γέροι, με κυρτή πλάτη, μεθυσμένοι και με αποκρουστική όψη, ενώ κρατούν συνήθως ραβδί ή παίζουν λύρα.

Επιμέλεια/σύνταξη κειμένου: Πανουτσακοπούλου Ειρήνη
Facebook Page

Μελέαγρος

 

 Ο Μελέαγρος ήταν γιός του βασιλιά της Καλυδώνας Οινέως και της αδελφής της Λήδας, Αλθαίας.

    Η θεά Άρτεμις θέλοντας να τιμωρήσει τον βασιλιά Οινέα, ο οποίος ξέχασε να θυσιάσει σε αυτή, στέλνει έναν κάπρο στην Καλυδώνα. 

   Ο Μελέαγρος, μεταξύ άλλων συμμετεχόντων στο κυνήγι, καταφέρνει να τον σκοτώσει (με τη βοήθεια της Αταλάντης). Στη μάχη που ακολουθεί μεταξύ Αιτωλών και Κουρήτων για το ποιος θα πάρει τον κάπρο ο Μελέαγρος σκοτώνει τους δύο θείους του. Η κατάρα της μητέρας του έκανε τον Μελέαγρο να αποσυρθεί από τη μάχη, με αποτέλεσμα οι Κουρήτες να κερδίζουν και να προετοιμάζονται για την ολοκληρωτική καταστροφή της Καλυδώνας. Η σύζυγος του, Κλεοπάτρα, καταφέρνει τελευταία στιγμή να τον μεταπείσει. Έτσι, ο Μελέαγρος έσωσε την πόλη, αλλά σκοτώθηκε προς το τέλος της μάχης.

Ο μύθος του καμμένου κούτσουρου:

Όταν ο Μελέαγρος ήταν βρέφος, οι Μοίρες είπαν στην μητέρα του, πως ο γιος της θα πέθαινε αν καιγόταν τελείως το κούτσουρο που βρισκόταν εκείνη της στιγμή στην εστία. Η Αλθαία, φοβισμένη το έσβησε αμέσως και το φύλαξε για τα 15 επόμενα χρόνια. Όταν όμως έμαθε για τον θάνατο τον αδελφών της, εξοργισμένη έκαψε το κούτσουρο, προκαλώντας το θάνατο του γιου της. Η Αλθαία, έχοντας μετανιώσει αυτοκτονεί. 

  

Το κυνήγι του Καλυδώνιου Κάπρου

Επιμέλεια/Σύντακη κειμένου: Πανουτσακοπούλου Ειρήνη

Facebook Page

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΘΙΣΒΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΥΡΑΜΟΥ

                                                Πατέρας : Αίσωπος

Η Θίσβη καταδιώχθηκε από τον Πύραμο (ήρωας Μ.Ασίας) που ήταν ερωτευμένος μαζί της. Οι θεοί τη μεταμόρφωσαν σε πηγή, όπως και τον Πύραμο. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή του μύθου, όταν η Θίσβη έμεινε έγκυος, αυτοκτόνησε. Το ίδιο έκανε και ο Πύραμος. Έτσι, οι θεοί έκαναν την Θίσβη πηγή και τον Πύραμο ποταμό. Ο ποταμός βρισκόταν στην Κιλικία και η πηγή συναντούσε τον ποταμό και χυνόταν σε αυτόν. Η πιο γνωστή ιστορία για το ζευγάρι, βρίσκεται στο έργο του Οβιδίου ''Μεταμορφώσεις'' από το οποίο αργότερα εμπνεύστηκε ο Σαίξπηρ και έγραψε το έργο ''Όνειρο θερινής νυχτός''.  Σύμφωνα με την ιστορία αυτή, στη Βαβυλώνα, επι βασιλείας Σεμιράμιδος, η Θίσβη και ο Πύραμος επικοινωνούσαν μόνο ηχητικά από μια ρωγμή στον τοίχο τους, λόγω του μίσους που είχαν μεταξύ τους οι δύο οικογένειες. Οι δύο νέοι, αποφάσισαν να συναντηθούν ένα βράδυ κρυφά κοντά στον ''τάφο του Νίνου'' όπου υπήρχε πηγή. Ξαφνικά, εμφανίστηκε μια λέαινα για να πιει νερό επειδή είχε φάει και η Θίσβη κρύφτηκε, αλλά της έπεσε το πέπλο που φορούσε. Η λέαινα έπαιξε με το πέπλο και το γέμισε με κυλίδες αίματος(αίμα του θηράματος). Όταν ήρθε ο Πύραμος, είδε τις πατημασιές της λέαινας και το ματωμένο πέπλο και αυτοκτόνησε με το σπαθί του, επειδή θεώρησε την κορασίδα νεκρή και τον ίδιο υπαίτιο που πρότεινε να συναντηθούν σε ένα τόσο επικίνδυνο μέρος. Η Θίσβη όταν αντίκρισε το νεκρό Πύραμο αυτοκτόνησε με το ίδιο σπαθί. Oι στάχτες τους τοποθετήθηκαν στο ίδιο δοχείο.

                                 




                                   


                                                                                                                                                          

Σύνταξη/επιμέλεια κειμένου: Λάμπρος Τάτσης
facebook page

Εγκέλαδος - Ο αρχηγός των Γιγάντων

      Γιος του Ταρτάρου και της Γης, ο Εγκέλαδος (έγκειμαι + λας = ο εγκατεστημένος στα πετρώματα) ήταν ο αρχηγός των Γιγάντων κατά τη διάρκεια της Γιγαντομαχίας.

   Ο Εγκέλαδος, όπως και οι υπόλοιποι Γίγαντες γεννήθηκαν από το αίμα του Ουρανού, που έσταξε πάνω στη Γη, όταν ο πρώτος ακρωτηριάστηκε από το γιο του Κρόνο. 
   Η γέννηση τους, η εξωτερική τους εμφάνιση καθώς και η Γιγαντομαχία, η σύγκρουση δηλαδή των Γιγάντων με τους Θεούς, μας παραδίδεται από τον Απολλόδωρο στο έργο του «Περί Θεῶν»:

[…] η Γη, αγανακτισμένη για την τύχη των Τιτάνων [ο Δίας τους είχε ρίξει στον Τάρταρο], γέννησε από τον Ουρανό τους Γίγαντες, τεράστιους και ανίκητους, φοβερούς στην όψη, με πυκνά, πλούσια και μακριά μαλλιά και γένια και με λέπια φιδιού στα πόδια. Μερικοί λένε ότι γεννήθηκαν στις Φλέγρες, άλλοι πάλι στην Παλλήνη. Αυτοί εξακόντιζαν στον ουρανό πέτρες και φλεγόμενες δρυς. Απ’ όλους τους διέφερε ο Πορφυρίωνας και ο Αλκυονέας, που παρέμενε αθάνατος, όσο πολεμούσε στη γη που γεννήθηκε. Αυτός έδιωξε και τις αγελάδες του Ήλιου από την Ερύθεια. Στους θεούς δόθηκε σαφής χρησμός ότι κανένας τους δεν θα μπορούσε να σκοτώσει τους Γίγαντες, και ότι θα μπορούσαν να τους εξοντώσουν αν κάποιος θνητός συμμαχούσε μαζί τους. Όταν το πληροφορήθηκε η Γη, αναζήτησε ένα βοτάνι, για να μη σταθεί δυνατό να εξολοθρευτούν από κανένα θνητό. Αλλά ο Δίας απαγόρευσε στην Ηώ, στη Σελήνη και στον Ήλιο να φέγγουν και πρόλαβε αυτός και έκοψε το βοτάνι· με τη μεσολάβηση μάλιστα της Αθηνάς εξασφάλισε για σύμμαχο τον Ηρακλή. Και εκείνος σημάδεψε με το τόξο του πρώτα τον Αλκυονέα· αλλά πέφτοντας αυτός στη γη, ξανάβρισκε τις δυνάμεις του· με τη συμβουλή όμως της Αθηνάς ο Ηρακλής τον τράβηξε έξω από την Παλλήνη. Και εκείνος λοιπόν με αυτόν τον τρόπο πέθανε. Ο Πορφυρίωνας πάλι, την ώρα της μάχης με τον Ηρακλή, όρμησε και στην Ήρα. Γιατί ο Δίας του ξύπνησε πόθο ερωτικό για τη θεά, η οποία, καθώς αυτός τις ξέσκιζε τα πέπλα θέλοντας να τη βιάσει, έβαλε τις φωνές καλώντας σε βοήθεια· και καθώς ο Δίας τον κατακεραύνωσε, ο Ηρακλής τον σκότωσε με το τόξο του. Όσο για τους υπόλοιπους, ο Απόλλωνας χτύπησε με τα βέλη του το αριστερό μάτι του Εφιάλτη και ο Ηρακλής το δεξιό· τον Εύρυτο τον σκότωσε ο Διόνυσος με τον θύρσο, τον  Κλυτίο η Εκάτη με δαυλούς, τον Μίμαντα ο Ήφαιστος που τον χτύπησε με πυρακτωμένο σίδερο. Η Αθηνά με τη σειρά της, καθώς ο Εγκέλαδος το έσκαγε, έριξε επάνω του το νησί της Σικελίας, ύστερα έγδαρε τον Πάλλαντα και με το δέρμα του προστάτευε το σώμα της την ώρα της μάχης. Ο Πολυβώτης, κυνηγημένος μεσοπέλαγα από τον Ποσειδώνα, φθάνει στην Κω· και ο Ποσειδώνας έκοψε ένα κομμάτι του νησιού, που ονομαζόταν Νίσυρος, και το έριξε επάνω του. Ο Ερμής, φορώντας στην μάχη τη δερμάτινη περικεφαλαία του Άδη, σκότωσε τον Ιππόλυτο, η Άρτεμη τον +Γρατίωνα+, οι Μοίρες πολεμώντας με χάλκινα ρόπαλα, σκότωσαν τον Άγριο και τον Θόωνα, τους υπόλοιπους τους χτύπησε ο Δίας με κεραυνούς και τους εξόντωσε· και σε όλους εξαπέλυε τα βέλη του ο Ηρακλής και τους αποτελείωνε. 

(Απολλόδωρος 1.7.1.)


   Κύριος αντίπαλος του Γίγαντα Εγκέλαδου ήταν η θεά Αθηνά. Μόλις ο Εγκέλαδος είδε τη φρικτή δολοφονία του γίγαντα Πάλλαντα από τη θεά, προσπάθησε να διαφύγει. Τότε, εκείνη «άρπαξε» την Σικελία (ή το βουνό Αίτνα) και την πέταξε πάνω στον Εγκέλαδο καταπλακώνοντας και σκοτώνοντάς τον. 
Από τότε οι αρχαίοι Έλληνες εξηγούσαν τις εκρήξεις της Αίτνας και τους σεισμούς, ως βογκητά πόνου του Εγκέλαδου. 

  Ο Παυσανίας μας παραδίδει διαφορετικά το θάνατο του Εγκέλαδου, με την Αθηνά να ρίχνει το άρμα με τα τέσσερα άλογα πάνω στον γίγαντα. Αυτή η εκδοχή της ιστορίας είχε ιδιαίτερη απήχηση στους καλλιτέχνες, οι οποίοι απεικόνισαν την σκηνή σε αγγεία και σε ναούς. 

Η θεά Αθηνά και ο Γίγαντας (πιθανώς ο Εγκέλαδος) 

Μελανόμορφος αμφορέας, 550-500 π.Χ.

Επιμέλεια/Σύνταξη κειμένου: Πανουτσακοπούλου Ειρήνη
Facebook Page

ΜΕΣΣΗΝΗ

Η Μεσσήνη ήταν κόρη του Τρίοπα, βασιλιά του Άργους και σύζυγος του Πολυκάονα, του πρώτου βασιλιά της Μεσσήνης (σύμφωνα με άλλη εκδοχή, η Μεσσήνη ήταν αδελφή του Τρίοπα και κόρη του Φόρβαντα και της Εύβοίας). Το γεγονός, ότι ο Πολυκάονας ήταν δευτερότοκος γιος του βασιλιά Λέλεγα απο τη Λακωνία, ώθησε την φιλόδοξη γυναίκα του Μεσσήνη, να συγκεντρώσει δυνάμεις από το Άργος και τη Λακωνία και να ιδρύσει βασίλειο στη χώρα που αργότερα πήρε το όνομα της (Μεσσηνία). Υπήρχε ένας ναός στην πόλη που περιείχε άγαλμα της Μεσσήνης φτιαγμένο από χρυσό και Πάριο μάρμαρο. Στο πίσω μέρος του ναού, απεικονίζονταν οι μεταγενέστεροι βασιλείς της Μεσσηνίας. Στη διάρκεια της βασιλείας τους, τους επισκέφθηκε ο Καύκωνας, που εισήγαγε τη βασιλεία των Μεγάλων θεών. Σε νομίσματα των αυτοκρατορικών χρόνων εικονίζεται από τη μία πλευρά ο Δίας και από την άλλη η Μεσσήνη φορώντας πέπλο και στέμμα σε σχήμα τείχους.

Σύνταξη/επιμέλεια κειμένου: Λάμπρος Τάτσης
Facebook page

Φαέθων

    Κατά την Αρχαία Ελληνική Μυθολογία, ο Φαέθων (< φαέθων μτχ. τοῦ φαέθω=λάμπω, φωτίζω) ήταν γιος του θεού Ήλιου και της κόρης του Ωκεανού, Κλυμένης. 

   Στον «Τίμαιο, 22c» του Σόλωνος μας παραδίδεται, ότι ο θεός Ήλιος δέχτηκε να ικανοποιήσει μία επιθυμία του γιου του και του επέτρεψε κάποτε να ζέψει το άρμα του και να το οδηγήσει. Ο Ήλιος προειδοποίησε τον Φαέθοντα για τον κίνδυνο και τον παρακάλεσε να αλλάξει γνώμη. 
   Ο Φαέθων αποφασισμένος να πραγματοποιηθεί η επιθυμία του, ανέβηκε στο άρμα όντας ανίκανος να το ελέγξει. Τα άλογα, μόλις αντιλήφθηκαν, ότι ο αναβάτης τους δεν ήταν ο θεός Ήλιος, άρχισαν άλλα να πετάνε ψηλά και άλλα να κατεβαίνουν στη γη. Το άρμα έφτασε τόσο χαμηλά, ώστε όλα άρχισαν να καίγονται και οι ποταμοί να στερεύουν από νερό. 
    Η θεά Γη παρακάλεσε το Δία να την σώσει και έτσι, ο θεός φοβούμενος για τους ανθρώπους, κατακεραύνωσε τον Φαέθοντα, σκοτώνοντάς τον στον Ηριδανό ποταμό. Οι αδελφές του Ηλιάδες, τον εντόπισαν νεκρό και αφότου θρήνησαν για αυτόν, προσπάθησαν να σηκωθούν από τον τάφο. Τα σώματα τους, όμως, είχαν μετατραπεί σε λεύκες (αίγειρες) και τα δάκρυά τους σε κεχριμπάρι.
   Κατά τον Οβίδιο στις «Μεταμορφώσεις», το άρμα του Φαέθοντος μαύρισε το δέρμα των Αιθιόπων και δημιούργησε την έρημο της Λιβύης.

Η πτώση του Φαέθοντος στον Ηριδανό ποταμό

Σύνταξη/επιμέλεια κειμένου: Πανουτσακοπούλου Ειρήνη
Facebook Page

Ο μύθος του Δείμου

        Γιος των θεών Άρη και Αφροδίτη, ο Δείμος θεωρείτο η προσωποποίηση του τρόμου στην Αρχαία Ελληνική Μυθολογία. Μαζί με τον αδελφό του, Φόβο, συνόδευαν τον Άρη στα πεδία της μάχης.
       Σύμφωνα με άλλους, πατέρας του ήταν ο Πόλεμος και αδελφός του ο Κυδοιμός.
      (Ο Φόβος ήταν η προσωποποίηση του φόβου, ενώ ο Κυδοιμός η προσωποποίηση του θορύβου της μάχης).

      Η ασπίδα του Αχιλλέα, καθώς και του Αγαμέμνονα έφεραν πάνω τη μορφή του Δείμου.

     Αναφορά στο Δείμο και στο Φόβο γίνεται στην «Ιλιάδα» του Ομήρου, στα «Ονειροκριτικά» του Αρτεμίδωρου και στα «Διονυσιακά» του Νόννου του Πανοπολίτη.

                              Ὄρσε δὲ τοὺς μὲν Ἄρης, τοὺς δὲ γλαυκῶπις Ἀθήνη
                              Δεῖμός τ᾽ ἠδὲ Φόβος καὶ Ἔρις ἄμοτον μεμαυῖα, 
                              Ἄρεος ἀνδροφόνοιο κασιγνήτη ἑτάρη τε,
                              ἥ τ᾽ ὀλίγη μὲν πρῶτα κορύσσεται, αὐτὰρ ἔπειτα
                              οὐρανῷ ἐστήριξε κάρη καὶ ἐπὶ χθονὶ βαίνει· 

                            «Και τούτους ο Άρης τους ξεσήκωνε, τους άλλους η Παλλάδα,
                             κι ο Φόβος κι η Τρομάρα κι η άπαυτα ξεφρενιασμένη Αμάχη, 
                             του Άρη του αντροφονια η συντρόφισσα κι αντάμα κι αδερφή του᾿ 
                             που λίγο λίγο πρώτα ασκώνεται, μα γρήγορα στυλώνει                
                             ψηλά στα ουράνια το κεφάλι της καί περπατάει στο χώμα».
   (Ιλιάς, Ραψωδία Δ, στ.439-443)

 

                            Δεῖμος καὶ Φόβος Ἄρεος υἱοὶ καὶ αὐτὸς δὲ ὁ Ἄρης στρα-
                            τηγοῖς καὶ στρατιώταις καὶ μονομάχοις καὶ λῃσταῖς καὶ
                            κυβευταῖς πᾶσι συμφέρουσι.  
  (Αρτεμίδωρος, Ονειροκριτικόν, 2, 39)


 
                                           καὶ αὐτίκα κῶμα τινάξας
                              πρώιον ἀρτιχάρακτον ὀπιπεύων φάος Ἠοῦς 
                              θερμὸς Ἄρης ἀνέπαλτο, Φόβον καὶ Δεῖμον ἐγείρας
                             ζεῦξαι φοίνιον ἅρμα ταχύδρομον· οἱ δὲ τοκῆι
                             σπερχομένῳ πείθοντο· καὶ ἀγκυλόδοντι χαλινῷ
                             Δεῖμος ἐριπτοίητος ἐπισφίγξας γένυν ἵππων
                             δέσμιον αὐχένα δοῦλον ἐπεσφήκωσε λεπάδνῳ, 
                             ζεύγλην δ' ἀμφὶς ἔδησεν· Ἄρης δ' ἐπεβήσατο δίφρου· 
 (Νόννος, Διονυσιακά, 29,367)




Σύνταξη/Επιμέλεια κειμένου: Πανουτσακοπούλου Ειρήνη
Facebook Page

     

Ο μύθος του Προκρούστη

 
   Ο Προκρούστης (< προκρούω = χτυπώ, επιμηκύνω κάτι σφυρηλατώντας το), ή αλλιώς Πολυπήμων (< πολύς + πήμων, ρ. πάσχω = προκαλώ πολλές πληγές), ήταν ληστής της Αθήνας, και συγκεκριμένα της περιοχής της Ελευσίνας.

  Ο Προκρούστης προσκαλούσε τους διαβάτες, που περνούσαν το δρόμο προς την Αθήνα, να ξαπλώσουν στο σιδερένιο κρεβάτι, που είχε (γνωστή - ως σήμερα - η φράση «κρεβάτι του Προκρούστη», από την Προκρούστεια κλίνη του ληστή).
   Αν το θύμα ήταν ψηλό, χρησιμοποιώντας το σφυρί του έκοβε τα μέλη, που προεξείχαν. Αν το θύμα ήταν κοντό, τραβούσε τα άκρα του, μέχρι να φτάσουν το μήκος του κρεβατιού.

   Ο Θησέας ερχόμενος μια μέρα από την Τροιζήνα στην Αθήνα, κατάφερε να νικήσει τον Προκρούστη, τοποθετώντας τον στο ίδιο του το κρεβάτι. Όντας μεγαλύτερος από το κρεβάτι, ο Θήσέας έκοψε το κεφάλι και τα πόδια του Προκρούστη, σκοτώνοντάς τον.

  Η δολοφονία του Προκρούστη αποτελεί την τελευταία περιπέτεια του Θησέα, πριν φτάσει στην Αθήνα.

Επιμέλεια/σύνταξη κειμένου: Πανουτσακοπούλου Ειρήνη

Facebook Page

Ψυχοστασία

    Ο όρος «Ψυχοστασία» (<ψυχή + ἵστημι) στην αρχαία ελληνική μυθολογία, αναφέρεται στη ζύγιση της ψυχής ενός ατόμου πριν το θάνατό του, πάνω σε μια ζυγαριά (αρχ. «πλάστιγξ»). 


    Τόσο στη μυθολογία, όσο και στην ποίηση και στην αγγειογραφία, ο Δίας είναι αυτός που ζυγίζει τις μοίρες των ανθρώπων και αποφασίζει για την κατάληξη τους.
    Στην ραψωδία Χ της Ιλιάδας, περιγράφεται η σκηνή της ζύγισης της «κήρος» των δύο εχθρών, Αχιλλέα και Έκτορα. Η ζυγαριά ρέπει προς την πλευρά του Έκτορα, καταδικάζοντας τον έτσι σε θάνατο:


«[...]ἀλλ᾽ ὅτε δὴ τὸ τέταρτον ἐπὶ κρουνοὺς ἀφίκοντο,
καὶ τότε δὴ χρύσεια πατὴρ ἐτίταινε τάλαντα,
ἐν δ᾽ ἐτίθει δύο κῆρε τανηλεγέος θανάτοιο,         210
τὴν μὲν Ἀχιλλῆος, τὴν δ᾽ Ἕκτορος ἱπποδάμοιο,
ἕλκε δὲ μέσσα λαβών· ῥέπε δ᾽ Ἕκτορος αἴσιμον ἦμαρ, 
ᾤχετο δ᾽ εἰς Ἀΐδαο, λίπεν δέ ἑ Φοῖβος Ἀπόλλων[...] 

Αλλ’ όταν τέταρτην φοράν εις τες πηγές εφθάσαν
τότ’ έστησε τ’ ολόχρυσο στατέρι του ο πατέρας
και δυο μοίρες έβαλε του τεντωτού θανάτου,
μοίραν εδώ του Έκτορος κι εκεί του Αχιλλέως.

Το σήκωσε και έγυρε του Έκτορος η μοίρα
ως εις τον Άδην, κι έφυγεν από σιμά του ο Φοίβος.

(Ιλιάδα, ραψωδία Χ, στίχοι 208-213)

    Με παρόμοιο τρόπο, ο Δίας επεμβαίνει και στη μάχη του Αχιλλέα με τον Μέμνονα ( γιος της Ηούς και του Τιθωνού, ο οποίος αναφέρεται στη «Μικρή Ιλιάδα» και στο επικό ποίημα «Αιθιοπίς»). Η θεά Θέτις και η Ηώς παρακαλούν το Δία να παρέμβει στη μάχη του Αχιλλέα με τον Μέμνονα. Ο Δίας, ζυγίζει τις μοίρες των δύο ηρώων, όμως η μοίρα του Μέμνονα καταλήγει να είναι περισσότερο βαριά, δηλώνοντας το θάνατό του από τον Αχιλλέα.

                                       Ο Δίας ζυγίζει τη μοίρα των δύο ηρώων.Ψυχοστασία.Ραψωδία Χ

«Ζυγαριές ψυχής» των Μυκηνών, 16ου αι. π.Χ

Σύνταξη/επιμέλεια κειμένου: Πανουτσακοπούλου Ειρήνη

Facebook Page

ΧΑΡΩΝ ( Charon)

                                              Γονείς: Έρεβος και Νύχτα

Ήταν πορθμέας του Άδη. Παριστανόταν ως ένας σκελετωμένος γέροντας, με γένια και κουρελιασμένο μανδύα ή ως φτερωτός δαίμονας με διπλό σφυρί. Αναφέρεται συχνά, ότι μετέφερε τις ψυχές αντίπερα στον ποταμό της Στύγας. Σύμφωνα όμως με τις περισσότερες πηγές (συμπεριλαμβανομένου και του Παυσανία), ο ποταμός αυτός ήταν ο Αχέροντας. Οι νεκροί έπρεπε να πληρώσουν έναν οβολό για τη ναύλα. Για αυτό, στην Αρχαία Ελλάδα, όταν πέθαινε κάποιος, τοποθετούσαν έναν οβολό κάτω απο τη γλώσσα του, για να έχει τη δυνατότητα να πληρώσει το Χάροντα. Όποιος δεν πλήρωνε τον οβολό, ήταν καταδικασμένος να περιπλανιέται στις όχθες του Αχέροντα για εκατό χρόνια. Στους Νεκρικούς διαλόγους του Λουκιανού, αναφέρεται ο Μένιππος, ως ο μόνος που διέσχισε τον Αχέροντα χωρίς να πληρώσει-γιατί δεν είχε. Στον ίδιο διάλογο, συναντάμε και τη φράση: ''Οὐκ ἄν λάβοις παρά τοῦ μή ἔχοντος''. Είχε απαγορευτεί στον Χάροντα να μεταφέρει ζωντανούς, γι' αυτό και όταν αναγκάστηκε από τον Ηρακλή να τον μεταφέρει, τιμωρήθηκε με ένα χρόνο φυλάκισης. 


                                     
                                           
                                             

Σύνταξη/επιμέλεια κειμένου: Λάμπρος Τάτσης
facebook page                                                                                                                                                      

Ο μύθος του Λαίλαπα

        Ο Λαίλαπας, ήταν ένα από τα τρία δώρα του Δία στην Ευρώπη, όταν την άφησε για να επιστρέψει στον Όλυμπο και να γίνει βασιλιάς θεών και θνητών. Το πρώτο δώρο ήταν ένα τόξο, το οποίο δεν έχανε ποτέ το στόχο του. Το δεύτερο ήταν ο γίγαντας Τάλως, ο οποίος την προστάτευε και το τρίτο δώρο ήταν ο Λαίλαπας ( άλλοι θεωρούν, ότι είναι θηλυκού γένους, δηλαδή η Λαίλαπα), ένα σκυλί, του οποίου κανένα θύμα δε μπορούσε να ξεφύγει. 
    Η Ευρώπη, με την σειρά της δώρισε τον Λαίλαπα στον βασιλιά της Κρήτης, Μίνωα. Όταν η κόρη του βασιλιά της Αθήνας Ερεχθέα έκανε δώρο τον Λαίλαπα (που της είχε δώσει ο Μίνωας) και ένα δόρυ, που δεν αστοχούσε ποτέ, στον σύζυγό της Κέφαλο, αυτός την σκότωσε κατά λάθος και έπειτα όντας εξόριστος πήγε στη Θήβα. 
    Εκεί ο βασιλιάς Αμφιτρύωνας, ήθελε να απαλλαγεί από μια αλεπού, που δεν μπορούσε κανείς να σκοτώσει. Ο Λαίλαπας κυνηγούσε την αλεπού συνεχώς, χωρίς να καταφέρει ποτέ να την πιάσει. Ο Δίας, τότε, από λύπηση πέτρωσε τον Λαίλαπα και την αλεπού.

Στατήρας Φαιστού Κρήτης, 280 π.Χ., με τον Τάλω, προστάτη της Ευρώπης και της Κρήτης και τον Λαίλαπα, το σκυλί της Ευρώπης.




Σύνταξη/επιμέλεια κειμένου: Πανουτσακοπούλου Ειρήνη

Facebook Page

Ιχώρ - Η θεϊκή ουσία

«ὁ <Πλάτων> δὲ ἐν τῷ Τιμαίῳ τοιοῦτόν τι σημαίνει διὰ τῆς ἰχώρων προση- γορίας ὧδέ πως λέγων· “ἰχὼρ δὲ ὁ μὲν αἵματος ὀρρὸς πρᾷος, ὁ δὲ μελαίνης χολῆς ὀξείας τε ἄγριος». (Πλάτων, Τίμαιος, 39,3)

«ῥέε δ' ἄμβροτον αἷμα θεοῖο ἰχώρ, οἷός πέρ τε ῥέει μακάρεσσι θεοῖσιν· οὐ γὰρ σῖτον ἔδουσ', οὐ πίνουσ' αἴθοπα οἶνον, τοὔνεκ' ἀναίμονές εἰσι καὶ ἀθάνατοι καλέονται». (Όμηρος, Ιλιάδα, 5) 

     Ο Ιχώρ είναι το αιθέριο χρυσό υγρό, το οποίο ρέει στο αίμα των θεών και των ημίθεων. Λέγεται, πως διατηρεί τις ιδιότητες της αμβροσίας και του νέκταρ, ενώ για τους θνητούς είναι θανάσιμο. Σύμφωνα με την παράδοση σε περίπτωση που ένας θεός ή ημίθεος τραυματιζόταν, ο Ιχώρ απελευθερωνόταν. Παρόλο, που οι θεοί σπάνια μάτωναν, σε περίπτωση που ένας θνητός ερχόταν σε επαφή με τον ιχώρα πέθανε ακαριαία.  
     Στην περίπτωση του χάλκινου γίγαντα Τάλω, φύλακα της Κρήτης, (ο οποίος είχε μόνο μία φλέβα γεμάτη ιχώρα, να διατρέχει το σώμα του και ήταν κλειστή με ένα καρφί), όταν ο Ιάσονας κατάφερε να αφαιρέσει το καρφί, ο ιχώρ απελευθερώθηκε και ο Τάλως πέθανε.
     Η αθάνατη και άφθαρτη αυτή ουσία, δεν μπορεί να δημιουργηθεί ή να αποσυντεθεί, πυρακτώνεται παρέχοντας τεράστια δύναμη και κληρονομείται μόνο από τον πατέρα, παρόλο που βρίσκεται και στις γυναικείες θεότητες. 

Σύνταξη/επιμέλεια κειμένου: Πανουτσακοπούλου Ειρήνη
Facebook Page

ΒΕΛΛΕΡΕΦΟΝΤΗΣ (Bellerophon)

                                            Πατέρας: Γλαύκος
                                            Μητέρα: Ευρυνόμη
                                            Σύζυγος: Φιλονόη
                                            Γιοι: Ιππόλοχος, Ίσανδρος και Λαοδάμεια

Ο Βελλεροφόντης, μετά το φόνο του Βέλλερου, κατέφυγε στο Άργος, στην αυλή του βασιλιά Προίτου. Εκεί, η βασίλισσα Σθενέβοια, τον ερωτεύτηκε και όταν ο Βελλεροφόντης την απέρριψε, η βασίλισσα τον κατηγόρησε για βιασμό στο σύζυγό της. O βασιλιάς, έστειλε το Βελλερεφόντη στον πεθερό του Ιοβάτη, βασιλιά της Λυκίας, με κρυφό γράμμα, στο οποίο ζητούσε τη δολοφονία του φέροντα. Ο Ιοβάτης, ανέθεσε στον Βελλεροφόντη τρεις αποστολές: να σκοτώσει τη Χίμαιρα, να αντιμετωπίσει τους Σόλυμους και να νικήσει τις Αμαζόνες. Μετά την επιτυχία του και στις τρεις αποστολές, ο Ιοβάτης διέταξε κάποιους Λύκιους να σκοτώσουν το Βελλεροφόντη στο δρόμο της επιστροφής, αλλά ο τελευταίος τους σκότωσε όλους. Ο βασιλιάς Ιοβάτης αναγνώρισε τότε τις ηρωικές του πράξεις και του έδωσε την κόρη του Φιλονόη για να την παντρευτεί. Από αυτή απέκτησε τρία παιδιά. Έπειτα αντιμετώπισε την οργή των θεών: η κόρη του Λαοδάμεια σκοτώθηκε απο βέλη της Άρτεμις και ο Ίσανδρος σε αψιμαχία με τους Σόλμυους. Η ζωή του Βελλεροφόντη τελείωσε έκτοτε στη μοναξιά και στο θρήνο. Σύμφωνα με τον Πίνδαρο, ο Βελλεροφόντης ολοκλήρωσε τις τρεις δοκιμασίες με τη βοήθεια του φτερωτού αλόγου πήγασου, το οποίο έπιασε στην Ακροκόρινθο, με ένα χαλινάρι που του δόθηκε από τη θεά Αθηνά όταν κοιμήθηκε, κατόπιν συμβουλής ενός μάντη, στο βωμό της θεάς. Η Αθηνά, επίσης, τον προέτρεψε να θυσιάσει ένα ταύρο στον Ποσειδώνα. Με το άλογο, πήγε στη Λυκία όπου ολοκλήρωσε τις τρεις δοκιμασίες και όταν πληροφορήθηκε την επιτυχία του η σύζυγος του βασιλιά, αυτοκτόνησε. Στο τέλος, ο Βελλεροφόντης αποφάσισε να ανέβει στον Όλυμπο και να ανακαλύψει την κατοικία των θεών. Οι θεοί οργίστηκαν, έριξαν κεραυνό στον Πήγασο, ο Βελλεροφόντης έμεινε ανάπηρος και έζησε την υπόλοιπη ζωή του μέσα στη φτώχεια και τη δυστυχία.


                                

                                                                                                                                                                                                                 
Σύνταξη/Επιμέλεια κειμένου: Λάμπρος Τάτσης
Facebook page

Νάρκισσος

     Ο Νάρκισσος, γιος της Νύμφης Λειριώπης και του ποταμού Κηφισού, ήταν ένας από τους ομορφότερους νέους της Βοιωτίας.

      Η πιο σημαντική παράδοση του μύθου του θεωρείται αυτή του Οβίδιου, στο έργο του «Μεταμορφώσεις» (III 342).
      Ο μάντης Τειρεσίας, στην ερώτηση της μητέρας του: «Θα ζήσει πολλά χρόνια ο Νάρκισσος;», απαντά με τη φράση: «Αν δεν γνωρίσει τον εαυτό του». Ο νέος, όμως, όταν έφτασε 15 χρονών, μετά από ένα κυνήγι έφτασε σε έναν ποταμό. Ενόσω ήταν απασχολημένος με το να θαυμάζει τον εαυτό του στα νερά, δεν ανταποκρίθηκε στον έρωτα της Νύμφης Ηχούς. Η Ηχώ, όπως πολλές νέες και νέοι, είχε ερωτευτεί τον Νάρκισσο, και τον καλούσε να έρθει σε εκείνη. ( Η Ήρα της είχε στερήσει τη φωνή, και της επέτρεπε μόνο να επαναλαμβάνει τις τελευταίες λέξεις των συνομιλητών της). Ο Νάρκισσος, όμως, καιγόμενος από το πάθος για τον ίδιο του τον εαυτό, πεθαίνει αυτο-θαυμαζόμενος, και η Ηχώ πεθαίνει, ενώ σβήνουν και οι τελευταίες λέξεις της. Η ιστορία κλείνει με την μεταμόρφωση του Νάρκισσου στο ομώνυμο λουλούδι.

Σύνταξη/επιμέλεια κειμένου: Πανουτσακοπούλου Ειρήνη

Facebook Page

ΑΛΚΥΟΝΗ

                                                  Πατέρας: Αίολος
                                                  Μητέρα: Ενάρετη
                                                  Σύζυγος: Κήυκας

Η Αλκυόνη ζούσε ευτυχισμένη με τον άντρα της Κήυκα και η ευτυχία τους ήταν τέτοια, σε σημείο να πιστεύουν ότι δεν ήταν απλοί άνθρωποι, αλλά ισόθεοι (αποκαλούσαν τους ευατούς τους Δία και Ήρα). Ο Δίας οργίστηκε και τους μεταμόρφωσε σε πουλιά. Σύμφωνα με μεταγενέστερους συγγραφείς, ο Κήυκας πέθανε σε ναυάγιο, ύστερα από κεραυνό που έριξε ο Δίας όταν πήγε για ψάρεμα και παρά τις προτροπές της γυναίκας του να μην πάει λόγω κακού προαισθήματος. Η Αλκυόνη στο άκουσμα της είδησης του χαμού του άντρα της, έκλαιγε και θρηνούσε απαρηγόρητα και η απελπισία της ήταν τέτοια που έπεσε απο έναν βράχο και σκοτώθηκε. Ο Δίας, λυπήθηκε την Αλκυόνη και τη μεταμόρφωσε σε πουλί, που ζει κοντά στη θάλασσα σαν να περιμένει να βγει από το νερό ο άντρας της. Η Αλκυόνη κλωσούσε τα αυγά της το χειμώνα και μέσα στα βράχια, οπότε για να είναι πιο εύκολο το έργο της επώασης, ο Δίας διέταξε τον Αίολο για κάποιες μέρες μέσα στο Γενάρη να κοπάζει τους ανέμους και να επικρατεί ηλιοφάνεια. Οι ζεστές αυτές μέρες του Ιανουαρίου, ονομάστηκαν Αλκυονίδες μέρες.

                                                

Σύνταξη/Επιμέλεια κειμένου: Λάμπρος Τάτσης
Facebook page

Οι εννέα Μούσες

«Η Μνημοσύνη κοιμήθηκε  με το γιο του Κρόνου στην Πιερία και γέννησε αυτές τις παρθένες που μας κάνουν να ξεχνάμε τα βάσανά μας και απαλύνουν τους πόνους μας. Εννιά νύχτες συνέχεια ο συνετός Δίας ανεβαίνοντας στο ιερό κρεβάτι του, κοιμότανε δίπλα στη Μνημοσύνη, απ’ όλους τους αθανάτους μακριά. Ύστερα από ένα χρόνο, όταν οι εποχές και οι μήνες είχαν συμπληρώσει τον κύκλο τους κι όταν πέρασαν πολλές μέρες η Μνημοσύνη γέννησε εννιά κόρες…, που όλες τις μάγευε η μουσική…»

-Ησίοδος, Θεογονία



Η γέννηση των εννέα Μουσών, κατά τον Ησίοδο και πολλούς αρχαίους συγγραφείς, προέκυψε από την ένωση του Διός και της Μνημοσύνης, μιας εκ των Τιτάνων.

Προστάτης όλων των Μουσών ήταν ο Απόλλωνας και αποτελούσαν προσωποποίηση της γνώσης και των τεχνών.


Η μεγαλύτερη κόρη, κατά τον Ησίοδο, η Καλλιόπη προστάτευε την επική ποίηση και τη Ρητορική. Ο Όμηρος την επικαλείται στην αρχή των Ομηρικών Επών, για αυτό το λόγο συχνά, η Καλλιόπη απεικονίζεται με χρυσό στεφάνι, πινάκιο ή κύλινδρο και γραφίδα στα χέρια και τα ομηρικά έπη στα γόνατά της.


Η Κλειώ, προστάτιδα της Ιστορίας, απεικονίζεται με περγαμηνές και δάφνινο στεφάνι στο κεφάλι της. Κρατά ένα ρολό περγαμηνών ή μια ομάδα από πλακίδια και είναι στεμμένη με δάφνινο στεφάνι.


Η Ευτέρπη, προστάτιδα της Μουσικής και μετέπειτα της λυρικής ποίησης, απεικονίζεται με έναν αυλό. Κατά τον Πίνδαρο, γιος της ήταν ο Ρήσος, ο βασιλιάς της Θράκης. (Ο οποίος σκοτώθηκε στην Τροία, σύμφωνα με τη ραψωδία Μ της Ιλιάδας).

              «[...]Ῥῆσός θ᾽ Ἑπτάπορός τε Κάρησός τε Ῥοδίος τε  Γρήνικός τε καὶ Αἴσηπος δῖός τε Σκάμανδρος καὶ Σιμόεις, ὅθι πολλὰ βοάγρια καὶ τρυφάλειαι κάππεσον ἐν κονίῃσι καὶ ἡμιθέων γένος ἀνδρῶν· τῶν πάντων ὁμόσε στόματ᾽ ἔτραπε Φοῖβος Ἀπόλλων. 

Το Ρήσο, το Ροδίο, τον Κάρησο, το Γρανικό, κι ακόμα  τον Αίσηπο και τον Εφτάπορο, το Σκάμαντρο το θείο και το Σιμόη, που πλήθος δίπλα τους και κράνη και σκουτάρια στον κουρνιαχτό κύλησαν κι άμετρες ψυχές ηρώων αντρίκειες. Όλων αυτών τα στόματα έσμιξε ο Απόλλωνας ο Φοίβος[...]»

Η Θάλεια, προστάτιδα  της βουκολικής ποίησης και αργότερα της κωμωδίας, απεικονίζεται με στεφάνι κισσού, με μάσκα θεάτρου στο δεξί χέρι και στο αριστερό μια ράβδο.

Η Ερατώ ήταν η μούσα της λυρικής ποίησης και των ύμνων, καθώς και προστάτιδα του γάμου. Συχνά απεικονίζεται με λύρα, κιθάρα ή ακόμη και χρυσό βέλος. 

Το τρίτο κεφάλαιο του έργου «Αργοναυτικά», του Απολλώνιου του Ρόδιου, ξεκινά με την εξής αναφορά στην Ερατώ:

«[...]Και τώρα Μούσα Ερατώ, έλα κοντά μας και πες μας πώς ο Ιάσονας έφερε το χρυσόμαλλο Δέρας, από τον ερωτά του στη Μήδεια, γιατί έχεις τις χάρες της Κύπριδας Αφροδίτης, και φέρνεις τη μαγεία στα ανύπαντρα κορίτσια [...]»

Η Μελπομένη, ήταν προστάτιδα της τραγωδίας και «βοηθός» του Διονύσου. Στα αγγεία απεικονίζεται μαζί με το Διόνυσο, φορώντας στέμμα από κυπαρίσσι, κρατώντας μια τραγική μάσκα και έχοντας στα πόδια της κοθόρνους. 

Στην αρχαία ελληνική και Ρωμαϊκή ποίηση, συνήθιζαν να επικαλούνται την Μούσα Μελπομένη, προκειμένου να εμπνευστούν μελωδικούς στίχους και φράσεις. Χαρακτηριστικό το απόσπασμα από τις Ωδές του Οράτιου, όπου ευχαριστεί την Μούσα για την αξία του έργου του.

Sume superbiam quaesitam meritis et mihi Delphica lauro cinge volens, Melpomene, comam.

«Δέξου την υπερήφανη τιμή που απέκτησες άξια και με τη δελφική δάφνη την κόμη μου, Μελπομένη, εκούσια να στεφανώσεις.»

Η Πολύμνια, ήταν η μούσα της ιερής ποίησης, της μιμικής (κατά τους τελευταίους αιώνες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας) και του διαλογισμού. Στις απεικονίσεις παρουσιάζεται στοχαστική, με μακρύ μανδύα και πέπλο. Κατά το Διόδωρο Σικελιώτη, η Πολύμνια προσφέρει τη φήμη στους συγγραφείς, που με τα έργα τους κέρδισαν την υστεροφημία.

Η Ουρανία, εφευρέτης και προστάτιδα της αστρονομίας και της αστρολογίας. Συνήθως απεικονίζεται φορώντας αστεροειδή στέφανο και κρατώντας τα σύμβολά της, μια παγκόσμια σφαίρα και έναν διαβήτη.

Η Τερψιχόρη είναι η μούσα του χορού και των δραματικών χορικών. Απεικονίζεται καθισμένη, με στεφάνι δάφνης στο κεφάλι και κρατώντας μια λύρα, ενώ θεωρείται και μητέρα των Σειρήνων.

Ο Παυσανίας, θεωρεί ότι τρεις Μούσες, η Μνήμη, η Μελέτη και η Αοιδή (Ελικωνιάδες Μούσες), προϋπήρχαν των εννέα Μουσών και γεννήθηκαν από τον Ουρανό και τη Γαία. 

Αναμφίβολα, οι Μούσες διέσωζαν τις ηθικές αξίες και αρχές καθώς και τα διδάγματα της εποχής τους, λειτουργώντας ως σύνολο, το οποίο, σταδιακά, στα τέλη της ρωμαϊκής εποχής διασπάστηκε σε επιμέρους περιοχές. 

Ο όρος μούσα χρησιμοποιείται, πλέον, για να δείξει ότι κάποιος (συνήθως γυναίκα) εμπνέει ένα καλλιτέχνη, ένα δημιουργό.

Σύνταξη Κειμένου: Πανουτσακοπούλου Ειρήνη


Facebook Page